Als moslimvrouwen dragen we veel. Rollen, verantwoordelijkheden, verwachtingen. En toch leven we steeds vaker alsof we alles alleen moeten doen. Alsof afzondering kracht is. Terwijl onze geschiedenis iets heel anders laat zien.
Vrouwen hebben elkaar altijd opgezocht. Ze kwamen samen om kennis te delen, om elkaar te steunen, om het leven samen te dragen. In islamitische gemeenschappen was zusterschap geen extraatje, maar een vanzelfsprekendheid. Niemand leefde op een eiland.
Neem de periode na een bevalling slechts één voorbeeld, maar een veelzeggend voorbeeld. In landen zoals Marokko wordt een vrouw die net bevallen is traditioneel behandeld als een prinses. Ze krijgt rust. Ze wordt verzorgd. De zorg voor andere kinderen, het huishouden en het koken worden overgenomen.
Die houding laat iets groters zien, het besef dat een vrouw niet bedoeld is om alles alleen te doen.
Ook vandaag weten we dat sociaal contact en steun een grote invloed hebben op het welzijn van vrouwen. Vrouwen die zich omringd voelen door andere zusters, die kunnen praten, lachen, delen en leunen, ervaren vaak meer rust en veerkracht. Zelfs in emotioneel kwetsbare periodes zoals na een bevalling blijkt steun helpend te zijn bij het verzachten van gevoelens zoals baby blues. Niet omdat alles verdwijnt, maar omdat niets alleen gedragen hoeft te worden.
En dat geldt niet alleen voor moederschap.
Het geldt voor studie, huwelijk, werk, geloof, twijfels, groei en vermoeidheid. Voor momenten waarop het leven licht voelt en voor momenten waarop het zwaar weegt. Sociaal contact met andere zusters herinnert ons eraan dat we normaal zijn in onze gevoelens, en menselijk in onze worstelingen.
Misschien is het tijd dat we ons opnieuw verbinden. Dat we elkaar weer opzoeken, zonder oordeel. Dat we durven zeggen "ik heb je nodig". En dat we beseffen dat samenleven, samen dragen en samen groeien diep geworteld is in wie we zijn.
We hebben geen geschiedenis van isolatie.
We hebben een geschiedenis van gemeenschap.
