We horen het voortdurend. "Wie hier woont, moet zich integreren".
Nederlands spreken. De wetten respecteren. Bijdragen aan de samenleving. Je verantwoordelijkheid opnemen.
Oké.
Maar wat als je dat allemaal doet?
Ben je dan ineens wel geïntegreerd genoeg? Word je dan automatisch geaccepteerd als volwaardig onderdeel van de samenleving? Of verschuift de lat gewoon weer zodra blijkt dat je ondanks al die zogenaamde voorwaarden nog steeds zichtbaar moslim bent?
Want we weten allemaal dat het eigenlijk niet om integratie gaat.
Integratie of Assimilatie? Twee woorden worden vaak door elkaar gebruikt, terwijl ze niet hetzelfde betekenen.
Integratie betekent dat je deelneemt aan de samenleving, de wetten respecteert en functioneert binnen die samenleving, zonder dat je daarvoor je eigen identiteit, cultuur of geloof volledig moet opgeven.
Assimilatie gaat een stap verder. Daarbij wordt verwacht dat je je steeds meer aanpast aan de dominante cultuur, waardoor kenmerken van je eigen identiteit naar de achtergrond verdwijnen of zelfs helemaal worden opgegeven.
En volgens mij zit daar een groot deel van de discussie.
Want stel dat een moslima perfect Nederlands spreekt, hier is geboren, heeft hier gestudeerd, betaalt belastingen en houdt zich aan de wet.
Maar ze draagt een hoofddoek.
Is ze dan geïntegreerd?
Voor sommigen blijkbaar nog altijd niet.
Dan gaat het plots niet meer over Nederlands spreken, werken of de wet respecteren. Dan moet ook die hoofddoek weg. Dan moet je geloof minder zichtbaar worden. Dan moet je je aanpassen aan wat zij beschouwen als ‘onze manier van leven’.
Want als iemand aan alle voorwaarden voldoet die jarenlang onder het woord ‘integratie’ werden geschoven en het nog steeds niet goed genoeg is, moeten we misschien eens eerlijk zijn over wat er werkelijk gevraagd wordt.
Er speelt bij een groot deel van de mensen een afkeer van de islam mee en wat verpakt wordt onder integratie.
Soms kan ik me niet van de indruk ontdoen dat zulke discussies politiek ook bijzonder goed uitkomen.
Wanneer moeilijke dossiers zoals begrotingen op tafel liggen, duiken thema’s als integratie, migratie en de hoofddoek opvallend gemakkelijk weer op.
Is dat toeval?
Want terwijl iedereen opnieuw ruziet over wat een moslima op haar hoofd draagt, gaat er een stuk minder aandacht naar beslissingen die uiteindelijk in de portemonnee van alle Belgen terechtkomen.
De hoofddoek blijkt soms interessanter voor het publieke debat dan de cijfers in de begroting.
En het publiek doet soms enthousiast mee en dat heb ik ook aan de reacties opgemerkt op Instagram die zijn komen binnenstromen na mijn vorig artikel over de hoofddoek.
Zodra een maatregel moslims raakt, lijkt een deel van de mensen alles plots door een gekleurde bril te bekijken. Niet meer. Is dit redelijk, rechtvaardig of noodzakelijk? Maar wel, het gaat over moslims, dus het zal wel goed zijn.
Dat vind ik gevaarlijk.
Niet alleen voor moslims trouwens. Want grondrechten zijn pas echt grondrechten wanneer je ze ook belangrijk vindt voor mensen met wie je het niet eens bent.
En weet je wat? Persoonlijk probeer ik mijn leven daar niet door te laten beheersen.
Ik heb absoluut een mening over wat er in dit land gebeurt anders zou ik dit artikel niet schrijven maar ik weiger mijn levenskeuzes te laten bepalen door de vraag of iedereen mij wel accepteert.
Leef je leven.
Hou je bezig met je geloof, je gezin en je directe omgeving. Probeer iets goeds bij te dragen aan de samenleving. Wees respectvol en rechtvaardig in je doen en laten. Bouw iets op. Leer. Onderneem. Zorg voor je kinderen. Help mensen waar je kunt.
En laat je voor de rest niet beperken door wat Dirk de boomer ergens in West-Vlaanderen van jouw geloof of jouw bestaan vindt.
Want deelnemen aan een samenleving betekent niet dat je moet verdwijnen in die samenleving. En misschien is dat wel het verschil tussen integratie en assimilatie.
Reactie plaatsen
Reacties