Een mama's job eindigt nooit, ook niet op 1 september. De laatste tijd zie ik heel wat grappige reels voorbijkomen van ouders die blij zijn dat hun kinderen na de zomervakantie eindelijk weer naar school gaan.
Ik heb die take zelf eigenlijk niet. Ik spendeer graag tijd met mijn kinderen en ben me de laatste tijd heel bewust van hoe vergankelijk alles is. De tijd die ik nu met mijn kinderen heb, zal er niet voor altijd zijn.
Sorry als dit meteen een moodkiller is, want dat was niet mijn bedoeling bij het begin van dit artikel. 😅
Hoe dan ook, zoals ik al zei: ons werk stopt niet op 1 september. Het krijgt gewoon een andere vorm.
Hebben ze alles voor de start van het schooljaar? Moet er een nieuwe boekentas komen of kan de oude nog een jaartje mee? Zijn er nog brooddozen, koek- en fruitdoosjes nodig? Zijn ze ingeschreven voor de juiste buitenschoolse activiteiten?
En dan is er nog de grootste zorg van allemaal. Gaan mijn kinderen zich goed voelen in hun klas?
Het begin van een nieuw schooljaar is eigenlijk iets vreemds. Aan de ene kant heb je het leuke van een nieuw begin. Een nieuwe klas, misschien een nieuwe juf of meester, nieuwe spullen en nieuwe verhalen die eraan komen.
Maar aan de andere kant zie je jouw kinderen ineens zeven à acht uur minder per dag.
Voor mij voelt dat toch een beetje als een gemis. Tegelijkertijd is het opnieuw die bevestiging dat ze weer wat groter zijn geworden. SubhanAllah, ik weet niet of andere ouders hier ook zoveel bij stilstaan, of dat ik een van de enigen ben die dit denkt en voelt.
Dit zijn vooral emoties die ik heb vlak voordat het nieuwe schooljaar begint. Eens het schooljaar begonnen is en alles weer op volle gang komt, verdwijnen die gevoelens wat naar de achtergrond.
Dan geniet ik weer van de verhalen over de speelplaats, wat er in de klas gebeurd is, wie naast wie zit en alle kleine dingen die ze vertellen wanneer ze thuiskomen. Voor je het weet komt het herfstweer eraan en zitten we weer helemaal in ons vertrouwde ritme.
Misschien is dat het moeilijke aan moeder zijn. Dat je altijd met gemengde gevoelens rondloopt. Je wilt dat je kinderen zelfstandig worden, maar je wilt ook dat ze altijd jouw kindje blijven.
Je kan blij zijn dat er meer structuur is, maar tegelijkertijd de chaos van het volle huis missen in die uren wanneer ze op school zijn. Je wilt hen zien groeien, nieuwe dingen zien leren en hun eigen persoonlijkheid zien ontwikkelen. Maar bij iedere nieuwe stap die ze zetten, besef je ook dat ze jou weer een klein beetje minder nodig hebben.
En dat is uiteindelijk ook de bedoeling.
We voeden onze kinderen op zodat ze op een dag zelfstandig in het leven kunnen staan. Alleen vertelt niemand je erbij dat je als mama ondertussen zelf ook moet leren omgaan met dat beetje bij beetje loslaten.
Misschien is dat waarom 1 september mij ieder jaar toch iets doet.
Niet omdat ik het erg vind dat ze naar school gaan. Integendeel. Ik ben dankbaar dat ze mogen leren, vriendjes maken, nieuwe dingen ontdekken en thuiskomen met verhalen over een wereld die steeds een beetje groter wordt.
Maar 1 september is ook ieder jaar opnieuw een kleine herinnering dat er weer een zomer voorbij is. Een zomer die we nooit meer exact op dezelfde manier zullen beleven, want volgend jaar zijn ze alweer een jaartje ouder.
En SubhanAllah, wat gaat het snel.
Binnen de islam worden onze kinderen gezien als een amanah, een verantwoordelijkheid die ons is toevertrouwd. Hoe ouder mijn kinderen worden, hoe meer ik besef dat die verantwoordelijkheid niet alleen bestaat uit ervoor zorgen dat ze eten hebben, deftige kleding dragen, naar school gaan en niets tekortkomen.
Het gaat ook over aanwezig zijn. Luisteren. Begeleiden. Beschermen. En uiteindelijk ook leren loslaten.
Dat wil trouwens niet zeggen dat we nu van ieder moment moeten genieten omdat "ze maar één keer klein zijn". Want laten we eerlijk zijn sommige momenten zijn gewoon vermoeiend.
Er zijn dagen waarop het huis overhoop ligt, iedereen tegelijk iets nodig heeft, kinderen ruzie maken en je 's avonds vooral blij bent dat het eindelijk stil is.
Ook dat is moederschap.
Misschien hoeven we daarom niet krampachtig ieder moment te koesteren. Misschien is het al genoeg om af en toe even stil te staan bij de fase waarin we zitten.
Want terwijl wij bezig zijn met brooddozen vullen, schoolmails lezen, turnzakken zoeken, wasmanden wegwerken en bedenken wat we 's avonds weer gaan eten, zijn onze kinderen ondertussen gewoon aan het opgroeien.
Morgen begint er weer een nieuw schooljaar.
De boekentassen gaan weer mee, het huis wordt overdag wat stiller en voor we het weten zitten we opnieuw volledig in de routine.
En waarschijnlijk zal ik binnen een paar dagen zelf ook weer helemaal gewend zijn aan die rust.
Maar vandaag sta ik er toch even bij stil.
Weer een zomer voorbij.
Weer een schooljaar dat begint.
Weer een jaartje groter.
En misschien is dat wel het mooie en moeilijke aan mama zijn. Terwijl je jouw kinderen voorbereidt om steeds een beetje meer hun eigen weg te gaan, moet je zelf leren om hen steeds een klein beetje meer los te laten.
Loubna L.
Reactie plaatsen
Reacties