Mogen we tegenwoordig eigenlijk nog wel iets van een ander eisen? Of hebben we onszelf massaal een vrijbrief gegeven om er de kantjes vanaf te lopen zodra iets te veel moeite kost? We verschuilen ons vandaag de dag net iets te gemakkelijk achter de hippe claim dat we 'onze energie moeten beschermen'. Maar eerlijk? Soms is dat gewoon een heel comfortabel excuus.
Je hoort het overal op social media "Guard your peace", "Protect your energy", "Cut them off", ... Alsof het de ultieme levenswijsheid is. Begrijp me niet verkeerd, grenzen stellen is gezond. Als iemand je kapotmaakt of misbruikt, moet je wegwezen. Maar laten we wel reëel blijven, bij de meeste dagelijkse ruzies is er helemaal geen sprake van zware trauma's. Het gaat meestal gewoon om een misverstand, een slechte dag, of twee karakters die botsen. Toch blazen we dat in ons hoofd op tot gigantische proporties. Iemand die je kwetst is niet meteen een 'narcist' of 'toxisch'. Die labels plakken we er tegenwoordig veel te snel op, puur om diegene zonder schuldgevoel uit ons leven te kunnen bannen.
Het heeft bijna iets egoïstisch. Als wij mentaal even vol zitten, moet iedereen dat maar slikken en afstand accepteren. Maar zodra de rollen zijn omgedraaid en wij zelf in de put zitten, verwachten we wel dat diezelfde vrienden of familie direct op de stoep staan. Dat is met twee maten meten. Een vriendschap, een huwelijk of een familieband kost nu eenmaal moeite. Niet elke claim op jouw tijd is meteen een 'grensoverschrijding'. Je kunt simpelweg geen diepe, betekenisvolle relaties opbouwen als je tegelijkertijd eist dat niemand ooit nog aan je kop mag zeuren.
Diezelfde harde claims zie ik steeds vaker terug in hoe mensen over hun ouders praten. Het woord 'toxisch' valt te pas en te onpas. Natuurlijk laat een slechte jeugd sporen na, en praten met een therapeut kan soms helpen. Maar ons geheugen is geen videobestand dat alles objectief registreert. Wetenschappelijk onderzoek laat allang zien dat herinneringen veranderen naarmate de jaren verstrijken, we kleuren ze in met de emoties van nu.
Ik weiger te geloven dat we elk volwassen probleem eindeloos moeten blijven terugleiden naar de zandbak. Je jeugd verklaart misschien een deel van je handleiding, maar hoeft niet je hele toekomst te gijzelen. Voor mij zijn mijn geloof, het nastreven van het goede en vooral de persoon die ik vandaag ben en morgen wil worden, duizend keer belangrijker dan eindeloos blijven wroeten in wat er gisteren is misgegaan.
Daarbij moet ik wel eerlijk zijn alhamdulillah, ik heb zelf een goede jeugd gehad met liefdevolle ouders. Ik besef heel goed dat niet iedereen dat geluk heeft gehad en dat sommige mensen dingen hebben meegemaakt die diepe sporen hebben nagelaten. Tegelijkertijd draagt vrijwel ieder mens negatieve ervaringen uit het verleden met zich mee van thuis, op school, in vriendschappen of ergens anders.
Terugkijken en verwerken kan waardevol en soms zelfs noodzakelijk zijn. Maar er komt wat mij betreft ook een moment waarop begrijpen waar je pijn vandaan komt niet meer voldoende is. Als je het verleden steeds opnieuw beleeft, analyseert en centraal stelt, kan het uiteindelijk méér ruimte in je leven innemen dan het verdient. Je verleden mag verklaren waarom bepaalde dingen moeilijk voor je zijn, maar het hoeft niet te bepalen wie je blijft.
Uiteindelijk komt er een punt waarop je zelf verantwoordelijkheid moet nemen voor de persoon die je vandaag bent en voor degene die je morgen wilt worden. Je kunt niet veranderen wat je is overkomen. Je kunt wel steeds opnieuw kiezen wat je ermee doet.
We moeten elkaar weer wat meer leren verdragen. Gewoon accepteren dat mensen gebreken hebben. Niet iedereen die je teleurstelt is een slecht mens. Persoonlijke groei gaat niet alleen over een lijstje maken van wat jij niet meer pikt van de rest. Het gaat er juist om dat je je afvraagt wat de rest redelijkerwijs nog van jou mag verwachten. Want als we allemaal op ons eilandje zitten waarin we bezig zijn met onze "peace" te bewaren. Wie staat er dan nog voor jou klaar wanneer je iemand nodig hebt?
Loubna L.
BRONNEN
Nader, K., Schafe, G. E., & LeDoux, J. E. (2000). Fear memories require protein synthesis in the amygdala for reconsolidation after retrieval. Nature, 406, 722–726.
American Psychological Association (APA). Questions and Answers About Memories of Childhood Abuse.
APA Dictionary of Psychology. False Memory.
Reactie plaatsen
Reacties